The Alawi Model of Cultural Security in Confronting Soft War

Document Type : Original Article

Author
Moin Zabeti
Assistant Professor of Political Science, Department of Law and Social Sciences, Payame Noor University, Tehran, Iran: moinzabeti@pnu.ac.ir
10.22034/mab.2025.555027.1262
Abstract
In the era of media dominance and the battle of narratives, soft war has become a decisive factor in the cultural stability of societies. Cultural security—constituting the soft dimension of national security—occupies a central place in Nahj al-Balagha. Relying on monotheistic rationality and communicative governance, Imam Ali (AS) presents a model of cultural–social crisis management that can serve as a guide for contemporary political systems in confronting hybrid threats.
Using a descriptive–analytical method and based on documentary research, this study revisits the components of cultural security in Imam Ali’s teachings and proposes a step-by-step framework consisting of five elements: recognition, warning, guidance, restoration, and stabilization.
The findings indicate that cultural security in the Alawi school rests on three pillars: public insight against distortion, justice in information dissemination, and faith-based social cohesion. Within this framework, Imam Ali (AS) is not only a pioneer in analyzing cognitive seditions but also establishes, through articulating the relationship between faith and awareness, a foundation for an Islamic theory of communicative governance.
The civilizational implication of this research is that the Alawi model of cultural security can provide a basis for re-engineering the cultural policy and media system of the Islamic Republic in confronting cognitive warfare.
Keywords
Cultural security
Soft war
Nahj al-Balagha
Alawi model
Communicative governance
Social crisis management
قرآن کریم.
  آمدی، عبدالواحد بن محمد. (۱۴1۰ق). غرر الحکم و درر الکلم. قم: دارالکتب الاسلامیه.
  ابن ابی‌الحدید، عبدالحمید بن هبه‌الله. (۱۴۰۴ق). شرح نهج البلاغه. بیروت: دار احیاء الکتب العربیه.
  ابن اثیر، عزالدین علی بن محمد. (1385ق). الکامل فی التاریخ. بیروت: دار صادر.
 ابن قتیبه دینوری، عبدالله بن مسلم. (۱۴۱8ق). عیون الأخبار. قاهره: دار الکتب العلمیة.
ابن هشام، عبدالملک بن هشام. (۱۴۰۸ق). السیره النبویه. بیروت: دارالمعرفة.
  ابوالفرج اصفهانی، علی بن حسین. (۱۴۱۵ق). الأغانی. بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
افروغ، عماد. (۱۳۹۹). امنیت فرهنگی و عقلانیت دینی. تهران: پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی.
 بلاذری، احمد بن یحیی. (۱390ق). أنساب الأشراف. قاهره: دارالمعارف.
ترابی، محمد. (۱۳۹۷). جنگ شناختی در قرآن و نهج‌البلاغه. قم: بوستان کتاب.
حبیبی، نجف‌قلی. (۱۳۸۷). مدیریت عدالت در نهج‌البلاغه. تهران: سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاه‌ها (سمت).
داوری اردکانی، رضا. (۱۳۹۵). تأملی در تمدن اسلامی. تهران: طرح نو.
دینوری، ابوحنیفه احمد بن داود. (۱۴۱۸ق). الأخبار الطوال. بیروت: دار صادر.
دینوری، احمد بن داوود. (۱۴۱۸ق). الاخبار الطوال. قم: منشورات رضی.
رحیم‌پور ازغدی، حسن. (۱۳۹۸). عقلانیت علوی و سیاست عدلیه. تهران: دفتر نشر تمدن اسلامی.
سروش محلاتی، محمد. (۱۳۹۲). حکمرانی علوی و عدالت اجتماعی. تهران: خانه کتاب.
سید رضی. (۱۴۰۱ق). نهج‌البلاغه. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
شریف لواسانی، علی. (۱۴۰۲). مبانی تمدنی امنیت فرهنگی در سیره امام علیg. قم: پژوهشگاه فرهنگ اسلامی.
صدرالدین شیرازی، محمد بن ابراهیم(ملاصدرا). (۱۴۱۰ق). الحکمة المتعالیة فی الأسفار العقلیة الأربعة. بیروت: دارإحیاء التراث العربی.
طباطبایی، محمدحسین. (1383). تفسیر المیزان. قم: دفتر انتشارات اسلامی.
طبری، محمد بن جریر. (۱۳۸۷ق). تاریخ الامم و الملوک. بیروت: دارالتراث.
طوسی، خواجه نصیرالدین. (۱۴۰۶ق). اخلاق ناصری. تهران: خوارزمی.
غزالی، محمد بن محمد. (۱۴۰۶ق). احیاء علوم‌الدین. بیروت: دارالمعرفة.
فوکو، میشل.) 1387). مراقبت و تنبیه: تولد زندان. ترجمه افشین جهاندیده و نیکو سرخوش. تهران: نشر نی.
کلینی، محمد بن یعقوب. (۱۴۰۷ق). الکافی. تهران: دارالکتب الاسلامیه.
مبرد، محمد بن یزید. (۱۴۱۱ق). الکامل فی الأدب. بیروت: دار صادر.
مسعودی، علی بن حسین. (۱۴۰۹ق). مروج‌الذهب. بیروت: دارالهجرة.
واعظی، احمد. (۱۳۹۳). نظریه ارتباطات اسلامی. قم: مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره).
  Abi, M. (2023). Alawi model of cultural resilience. Journal of Islamic Culture & Politics, 8(1), 55–88.
  Al-Jabri, M. A. (1994). Formation of Arab-Islamic Reason. Beirut: Markaz Dirasat al-Wahda al-Arabiyya.
  Attali, J. (2013). A Brief History of the Future. New York: Arcade Publishing.
  Buzan, B. (1991). People, States and Fear. Boulder: Lynne Rienner.
  Castells, M. (2010). The Rise of the Network Society. Oxford: Wiley-Blackwell.
  Castells, M. (2011). Communication Power. Oxford: Oxford University Press.
  Farhadi, N. (2022). Cognitive warfare and moral security in Shi‘ite ethics. Quranic Studies Quarterly, 32(4), 77–103.
  Ghaffari, A. (2020). Soft War and Cultural Crisis Management in Islamic Governance. Tehran: Imam Sadiq University Press.
  Giddens, A. (1991). Modernity and Self-Identity. Stanford: Stanford University Press.
  Habermas, J. (1990). Moral Consciousness and Communicative Action. Cambridge: MIT Press.
  Hosseini, H., & Shirazi, M. (2021). Cultural security in Islamic political thought. Journal of Islamic Civilization, 15(3), 101–128.
  Khosrokhavar, F. (2019). New Forms of Cultural Resistance in Muslim Societies. London: Routledge.
  Lotfali, A. (2021). Islamic Soft Power and Moral Governance in Contemporary Societies. Tehran: ICRO Press.
  McQuail, D. (2010). Mass Communication Theory (6th ed.). London: Sage.
  Nasr, S. H. (2002). The Heart of Islam. San Francisco: HarperSanFrancisco.
  Nye, J. S. (2004). Soft Power. New York: PublicAffairs.