The Function of the Quranic Virtues of Amir al-Mu'minin (as) in Service of the Prophetic Mission

Document Type : Original Article

Authors
yahya Keramati 1
Mehdi Goreishi 2
hasan mohammadi 3
1 AZAD urmia
2 Urmia university
3 Urmia azad
10.22034/mab.2025.548279.1247
Abstract
This research, aiming to move beyond an atomistic and proof-texting approach to the verses of virtues, addresses the fundamental question: Was the introduction of the virtues of Amir al-Mu'minin (as) in the Quran (whether via direct revelation or prophetic elucidation) a series of disconnected events, or did it follow a narrative logic and an evolutionary process to elucidate Imamate within the context of the Prophetic Mission? This issue is significant because the traditional view overlooks the pedagogical wisdom and the sagacious design underlying the sequence of these divine interventions, all of which served to establish the Prophetic mission. This paper, by focusing strictly on verses that either possess a "direct occasion of revelation" (Sha’n Nuzūl) or refer to him based on "direct prophetic elucidation" (Tabyīn Nabawī) documented in reliable sources of both schools (Fariqain), and by adopting a "Tanzīlī (chronological) exegesis" approach to structure the data and a "narrative-evolutionary analysis" theoretical framework, answers this question. This framework, by analyzing elements such as plot, characterization, and the contextual function of each narrative intervention, seeks to uncover the internal logic governing the text-context relationship. Findings show that this process had two distinct narrative acts in service of the Prophetic mission. In the first act (Mecca), the primary function was "identity-building and resilience-strengthening"; the characterization of Ali (as) as "al-Sābiqūn" (the foremost, providing authenticity), "Udhun Wā'iyah" (the preserving ear of prophetic knowledge), and the self-sacrificer of "Laylat al-Mabīt" (guarantor of the Prophet's survival) created an unwavering spiritual axis for believers. Upon entering the second act (Medina), the narrative's function shifted to "institution-building and leadership elucidation." In this context, his characterization as the sole executor of "Najwā" (confirming veracity), the axis of "Wilāyah" (defining the structure), the "Self of the Prophet" in Mubāhalah (existential legitimacy), and the "Perfecter of the Religion" (guarantor of the mission's continuity), laid the foundations for the post-prophetic leadership system.
Keywords
Prophetic Mission, Imam Ali (as), Tanzīlī Exegesis, Imamate, Quranic Virtues
قرآن کریم.
نهج البلاغه. (1382). ترجمه محمد دشتی.  قم: موسسه تحقیقاتی امیرالمومنین g.
ابن اثیر، علی بن محمد. (1386). الکامل فی التاریخ. بیروت: دار صادر.
ابن هشام، عبدالملک. (بی‌تا). السیرة النبویة. بیروت: دار المعرفة.
بلاشر، رژی. (1361). تاریخ ادبیات عرب. مترجم: آذرتاش آذرنوش. تهران: موسسه مطالعات هنر اسلامی.
بیات، محمدحسین. (۱۳۹۲). «امامت از دیدگاه شیعۀ دوازده امامی با تکیه بر براهین عقلی و آیات و روایات». سراج منیر. سال 4. شماره ۱۲. صص: 7-34.
پورموسوی، محمد علی. (1395). «تشیّع و دوران نظام‌سازی مذهبی و سیاسی (از زمان شکل‌گیری تا پایان دورۀ اول خلافت عباسی)». مطالعات معرفتی در دانشگاه اسلامی. سال 20. شماره 67. صص: 263-284.
ترمذی، محمد بن عیسی. (1394ق). سنن الترمذی. بیروت: دارالفکر.
حاکم نیشابوری، محمد بن عبدالله. (1411ق). المستدرک علی الصحیحین. بیروت: دار الکتب العلمیه.
حسکانی، عبیدالله بن عبدالله. (1411). شواهد التنزیل لقواعد التفضیل. تهران: وزارة الثقافة و الإرشاد الإسلامی، مؤسسة الطبع و النشر.
حسن، حسن ابراهیم (1386). تاریخ سیاسی اسلام. ترجمه: ابوالقاسم پاینده. تهران: جاویدان.
زرگری‌نژاد، غلامحسین. (1393). تاریخ صدر اسلام (عصر نبوت). تهران: سمت.
زریاب خویی، عباس. (1376). سیره رسول الله n از آغاز تا هجرت. تهران:
زمخشری، محمود بن عمر. (1407). الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل و عیون الأقاویل فی وجوه التأویل. بیروت: دار الکتاب العربی.
سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر. (1424). الدر المنثور فی التفسیر بالمأثور. قاهره: مرکز هجر للبحوث و الدراسات العربیة و الاسلامیة.
طبرسی، فضل بن حسن. (1406ق). مجمع البیان فی تفسیر القرآن. بیروت: دارالمعرفه.
فخر رازی، محمد بن عمر. (1420). التفسیر الکبیر. تحقیق: دار احیاء التراث العربی. بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
مجلسی، محمدباقر. (1421ق). بحارالانوار. بیروت: دارالتعاریف للمطبوعات.
مسعودی، علی بن حسین. (1409). مروج الذهب و معادن الجوهر. قم: مؤسسة دار الهجرة.
مسلم بن حجاج. (۱۴۱۲). صحیح مسلم. تحقیق: عبدالباقی، محمد فؤاد. قاهره: دار الحدیث.
مطهری، مرتضی. (بی‌تا). آشنایی با قرآن. تهران: انتشارات صدرا.
معرفت، محمد هادی. (1419ق). التفسیر و المفسرون فی ثوبه القشیب. مشهد: دانشگاه علوم اسلامی رضوی.
مقدسی، مطهر بن طاهر. (بی‌تا). البدء و التاریخ. تهران: مکتبة الثقافة الدینیة.
مکارم شیرازی، ناصر و همکاران. (1379). تفسیر نمونه. تهران: دار الکتب الإسلامیة.
میراحمدی، عبدالله و فتاحی، فاطمه. (۱۳۹۷). «تحلیل و نقد پیش‌فرض‌های کلامی فریقین در ترجمۀ آیات امامت و فضایل حضرت علی g». سراج منیر. سال 9. شماره ۳۰. صص: 27-54.
واقدی، محمد بن عمر. (1966). کتاب المغازی للواقدی. لندن:  
یوسفی غروی، محمدهادی؛ عربی، حسینعلی. (1383). تاریخ تحقیقی اسلام (موسوعة التاریخ الاسلامی). قم: انتشارات مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره).
Hauerwas, Stanley & Jones, L. Gregory (Eds.). (1997). Why Narrative?: Readings in Narrative Theology. Eugene, OR: Wipf and Stock Publishers.
Nussbaum, Martha C. (1990). Love’s Knowledge: Essays on Philosophy and Literature. New York: Oxford University Press.