A Semantic Analysis of the Epithets “Anza” and “Baṭīn” among the Attributes of Imam Alī)Peace Be Upon Him(
Document Type : Original Article
Authors
1
Assistant Professor of Arabic Language and Literature, Payame Noor University, Tehran, Iran: Seyedali770@pnu.ac.ir
2
Assistant Professor of Arabic Language and Literature, Payame Noor University, Tehran, Iran (Corresponding Author): j.ranjbar@pnu.ac.ir
Abstract
Conceptual analysis and the exploration of the semantic implications of words represent innovative approaches in modern literary research. The semantic method offers a new perspective on conceptual and lexical studies, as well as on the semantic network of meanings. Hadith scholars, historians, and biographers have described numerous attributes of Imam Alī (peace be upon him). Among these, the two epithets “Anza” and “Baṭīn” have attracted particular attention from many researchers.In this article, employing a descriptive–analytical approach and drawing upon authentic lexical and narrative sources, the original roots and semantic connotations of these two epithets are examined. The findings indicate that, first, the terms “Anza” and “Baṭīn” in the Arabic language are considered laudatory and positive attributes, bearing no negative connotations. Secondly, the narrations that attribute these two epithets to Imam Alī (peace be upon him) primarily aim to describe his inner and spiritual qualities. Thirdly, the first person to use the epithet “Anza” and “Baṭīn” for Imam Alī (peace be upon him) was the Holy Prophet Muhammad (peace be upon him), who stated that Anza signifies “one who is cut off from polytheism,” and Baṭīn denotes “one who is filled with knowledge and wisdom.” Therefore, the use of these two epithets in certain supplications and ziyārah texts bears no relation to the physical appearance of Imam Alī (peace be upon him); rather, it refers to the same spiritual characterization expressed by the Holy Prophet (peace be upon him).
Keywords
قرآن کریم.
نهج البلاغه.
ابن أبی الدنیا، عبدالله بن محمد. (1411ق). مقتل الإمام امیرالمؤمنین علی بن أبی طالب. محقق: محمدباقر محمودی. تهران: موسسه چاپ و نشر.
ابن أثیر، مبارک بن محمد. (1367). النهایة فی غریب الحدیث و الأثر. محقق: محمود محمد طناحی. چاپ چهارم. قم: موسسه مطبوعاتی اسماعیلیان.
ابن بابویه، محمد بن علی. (1385). علل الشرائع. قم: کتاب فروشی داوری.
ـــــــــــــــــــــــــ. (1378ق). عیون أخبار الرضا . محقق: مهدی لاجوردی. تهران: نشر جهان.
ـــــــــــــــــــــــــ. (1395ق). کمال الدین و تمام النعمة. محقق: علی اکبر غفّاری. چاپ دوم. تهران: انتشارات اسلامیه.
ابن دُرَید، محمد بن حسن. (1988م). جمهرة اللغة. بیروت: دارالعلم للملایین.
ابن سیده، علی بن اسماعیل. (1421ق). المحکم و المحیط الأعظم. محقق: عبدالحمید هنداوی. بیروت: دارالکتب العلمیة.
ابن شهر آشوب مازندرانی، محمد بن علی. (1379ق). مناقب آل أبی طالب. قم: انتشارات علامه طباطبایی.
ابن عساکر، علی بن حسین. (1415ق). تاریخ مدینۀ دمشق. محقق: علی شیری. بیروت: انتشارات دارالفکر.
ابن فارس، احمد بن فارس. (1404ق). معجم مقاییس اللغة. محقق: عبدالسلام محمد هارون. قم: مکتب الإعلام الإسلامی.
ابوعبید، قاسم بن سلّام. (1990م). الغریب المصنّف. محقق: محمد مختار العبیدی. تونس: المؤسسة الوطنیة للترجمة و التحقیق و الدراسات بیت الحکمة.
أزدی، عبدالله بن محمد. (1387). کتاب الماء. تهران: دانشگاه علوم پزشکی ایران.
أزهری، محمد بن احمد. (1421ق). تهذیب اللغة. بیروت: دار إحیاء التراث العربی.
ایازی، سید علی محمد. (1398). نقد و بررسی روایات بَطین بودن امام علی بن ابی طالب g». دین و دنیای معاصر (پرتو وحی). دوره 6. شماره 11. صص: 1-24.
تیمی اصفهانی، اسماعیل بن محمد. (1409ق). دلائل النبوة. محقق: محمد محمد الحداد. الریاض: دارطیبة.
ثعالبی، عبدالملک بن محمد. (1414ق). فقه اللغة. محقق: جمال طلبه. بیروت: دارالکتب العلمیة.
جوهری، اسماعیل بن حمّاد. (1376ق). الصحاح تاج اللغة و صحاح العربیة. محقق: احمد عبدالغفور العطّار. بیروت: دارالعلم للملایین.
حمیری، نشوان بن سعید. (1420ق). شمس العلوم و دواء کلام العرب من الکلوم. دمشق: دارالفکر.
خصیبی، حسین بن حمدان. (1419). الهدایة الکبری. بیروت: موسسة البلاغ.
دیلمی، حسن بن محمد. (1412ق). إرشاد القلوب إلی الصواب. قم: نشر الشریف الرضی.
راغب اصفهانی، حسین بن محمد. (1412ق). مفردات ألفاظ القرآن. بیروت: دارالقلم.
زمخشری، محمود بن عمر. (1979م). أساس البلاغة. بیروت: دار صادر.
زین العابدینی، سجاد. (1402). «نقد و بررسی شمایل ظاهری امام علی g در کتب اهل سنّت». بلاغ مبین. شماره 64 و 65. صص: 26 – 48.
صاحب، اسماعیل بن عبّاد. (1414ق). المحیط فی اللغة. محقق: محمد حسن آل یاسین. بیروت: عالم الکتاب.
صدر، مریم سادات؛ مهریزی، مهدی؛ سرشار، مژگان. (1399). «بطین بودن امیرالمؤمنین امام علی g در روایتها؛ تحلیل سندی و متنی». علوم حدیث. سال 25. شماره 97. صص: 147 – 174.
صفّار، محمد بن حسن. (1404ق). بصائر الدرجات فی فضائل آل محمد صلّی الله علیهم. محقق: محسن کوچهباغی. چاپ دوم. قم: کتابخانه آیة الله مرعشی نجفی.
طبری صغیر، محمد بن جریر بن رستم. (1427ق). نوادر المعجزات فی مناقب الأئمة الهداة علیهم السلام. قم: انتشارات دلیل ما.
عشایری منفرد، محمد. (1401). «تحلیل معنایی صفت «انزع بطین» در منابع فریقین». پژوهشنامه علوم حدیث تطبیقی. سال نهم. شماره 16. صص: 167 – 180.
فراهیدی، خلیل بن احمد. (1409ق). کتاب العین. چاپ دوم. قم: نشر هجرت.
فقیه ایمانی، سیدمحمدرضا؛ کریمی، محمود. (1395). «نقد و تحلیل روایات «الانزع البطین» در جوامع روایی فریقین». پژوهشنامه قرآن و حدیث. شماره 19.صص: 101 – 124.
محبّ الطبری، احمد بن عبدالله. (1424ق). الرّیاض النّضِرَة فی مناقب العشرة. چاپ دوم. بیروت: دارالکتب العلمیة.
منتجب الدین رازی، علی بن عبیدالله بن بابویه. (1408ق). الأربعون حدیثا عن أربعین شیخا من أربعین صحابیا فی فضائل الإمام امیرالمؤمنین g. قم: مدرسة الإمام المهدی f.
نُعمانی، ابن أبی زید محمد بن ابراهیم. (1397ق). الغیبة. محقق: علی اکبر غفّاری. تهران: نشر صدوق.
