The Political Persuasion Model of Amir al-Mu’minin (as) in Internal Crises: A Descriptive-Analytical Case Study of the Battles of Jamal and Nahrawān
Document Type : Original Article
Author
PhD Student in Media Management, University of Religions and Denominations,Qom,Iran :Nasle3@chmail.ir
Abstract
This study aims to explain the model of political persuasion employed by Amir al-Mu’minin (peace be upon him) in facing the internal crises of early Islam, focusing on the description and analysis of his persuasive efforts during the two major battles of Jamal and Nahrawan. The research method is descriptive-analytical with a comparative case study approach, utilizing theoretical frameworks of persuasion (such as Aristotle’s theory and principles of the psychology of persuasion) to analyze findings drawn from primary and reliable historical sources and the Prophet’s biography. The findings indicate that, despite significant differences in audiences, the nature of the crises, and their consequences, Amir al-Mu’minin (peace be upon him) employed a coherent and multifaceted model of political persuasion in both events. The main components of this model include a firm priority on persuasion and completion of argument before resorting to force, comprehensive application of rational, emotional, behavioral, and practical methods, flexibility in content and emphasis appropriate to the audience and context, and multilayered goal-setting. Although this model did not always completely prevent conflict, it played a significant role in reducing the scope of discord, separating a segment of the opposition, and legitimizing the Imam’s defensive actions. The overall conclusion of the research suggests that the model of political persuasion of Amir al-Mu’minin (peace be upon him) represents a practical manifestation of wise and divine leadership in crisis management, which, relying on rationality, ethics, and compassion, sought to conquer hearts and minds before the battlefield. This model offers important practical implications for conflict management and combating extremism in the contemporary world.
Keywords
نهجالبلاغه.(بی تا). گردآوری شریف رضی. قم: دارالهدی.
ابن ابی الحدید، عبدالحمید بن هبةالله. (1404ق). شرح نهجالبلاغه. قم: مکتبه آیةالله المرعشی.
بلاذری، احمد بن یحیی.(1417ق). انساب الأشراف . ج ۲ . بیروت : دار الفکر.
حسینائی، یحیی؛ احمدی، مسلم. (۱۴۰۱). «شگردهای روانی و تبلیغاتی امام علیg در جنگ صفین؛ الگویی برای جنگ های نوین ». پژوهشنامه علوم دفاعی. سال دوم. شماره ۶. صص: ۶۵ – ۸۸.
کاربخش، فاطمه. (1400). «بررسی شیوههای اقناع در سیره سیاسی حضرت علی g زمان خلافت». پژوهشنامه نوین فقهی حقوقی زنان و خانواده. ش ۱4. صص: 105 - 132 .
کاشفی، صدیقه؛ فتاحیزاده، فتحیه. (۱۴۰۰). «بررسی جلوههای بلاغت در خطبه قاصعه امام علیg». حدیث و اندیشه. ش ۳۲. صص: ۱۵۵–۱۷۶.
طبری، محمد بن جریر.(1387ق). تاریخ الأمم و الملوک. ج ۵ . بیروت: روائع التراث العربی.
ـــــــــــــــــــــــ.(1387). تاریخ طبری. ترجمه ابوالقاسم پاینده. تهران: اساطیر.
مفید، محمد بن محمد بن نعمان.(1413ق). کتاب الجمل و النصرة لسید العترة فی حرب البصرة . قم: مکتبه بصیرتی.
ـــــــــــــــــــــــــــــــ.(1414ق). الإرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد .ج 1. قم: کنگره جهانی شیخ مفید.
مطهری، مرتضی.(1383). جاذبه و دافعه علی g. تهران: صدرا.
موسوی، فاطمه. (1400). بررسی راهبردهای اقناعی در خطبههای نهجالبلاغه و مقایسه آن با علم روانشناسی. قم: مؤسسه پژوهشی حوزه و دانشگاه.
میرخلیلی، سید قاسم؛ خلجی، علی. (۱۳۹۵). «استراتژی امیر مومنان علیg در برخورد با مخالفان در جنگ صفین». معرفت. سال 25. شماره 227. صص: 13- 28.
Aristotle. (2007). On Rhetoric: A Theory of Civic Discourse (G. A. Kennedy, Trans.). New York, NY: Oxford University Press.
Cialdini, Robert B. (2001). Influence: Science and Practice (4th ed.). Boston, MA: Allyn & Bacon.
------------------------------. (2007). Influence: The Psychology of Persuasion. New York, NY: HarperBusiness.
Nasr, Seyyed Hossein, & Dagli, Caner K. (Eds.). (2015). The Study Quran: A New Translation and Commentary. New York, NY: HarperOne.
van Dijk, Teun A. (1998). Ideology: A Multidisciplinary Approach. London, UK: Sage.
---------------------------. (2006). Discourse and Manipulation. Discourse & Society, 17(3), 359–383.
