The Position of Lady Khadijah (as) in the Management and Organization of the Crisis of the Siege of Abi Tālib Shiʿb
Document Type : Original Article
Authors
1
bushehr Medical Science University
2
Department of Theology and Islamic Studies, Farhangian University.
Abstract
The expansion and spread of Islam and confronting its obstacles and enmities has been due to the efforts of the Prophet (pbuh) and great men and women. The boycott and siege of Muslims in Abi Tālib Shiʿb is one of the most important and exhausting events before the migration in the history of early Islam that the intelligent and thoughtful organization of the Prophet and his companions during this event had a tremendous effect on strengthening and spreading the foundations of Islam and also the victory of Muslims over subsequent sufferings and problems. In the meantime, Lady Khadijah’s position as the wife of the Prophet (pbuh) and her contribution in the management of this huge crisis, is a subject to be pondered, which requires an independent and comprehensive research to clarify its dimensions and angles. Therefore, this essay, with a descriptive and analytical method, seeks to answer these questions: What was Lady Khadijah’s position in the crisis of Abi Tālib Shiʿb and what was her role in managing this crisis? The findings show that lady Khadijah (as) as the first Muslim lady and the wife of the Messenger of Allah (pbuh) by spending her significant wealth to meet the needs of Muslims in Abi Tālib Shiʿb , as well as her stability, management and influence in bypassing some sanctions and making them ineffective, along with his unwavering efforts and support for the Prophet (pbuh), has had a significant impact in breaking and abolishing the economic and social siege of Muslims in the Shiʿb .
Keywords
قرآن کریم.
آیتی، محمدابراهیم. (1378). تاریخ پیامبر اسلام. تهران: دانشگاه تهران.
ابن اثیر، عزالدین علی بن اثیر. (1384). تاریخ الکامل. ترجمه سیدحسین روحانی. جلد سوم. تهران: اساطیر.
ابن بابویه، محمد بن علی. (1417ق). امالی. قم: مؤسسه البعثه.
ابن سعد، محمد بن سعد. (1374). الطبقات الکبری. ترجمه محمود مهدوی دامغانی. تهران: فرهنگ و اندیشه.
ابن شهر آشوب. (1376ق / 1956م). مناقب آلابیطالب. تصحیح لجنه من اساتذه. نجف: المطبعه الحیدریه.
ابن عبدالبر، ابوعمر یوسف بن عبدالله. (1992). الاستیعاب فی معرفةالأصحاب. تحقیق علی محمد البجاوی. بیروت: دارالجیل.
ابن کثیر، أبوالفداء اسماعیل بن عمر. (1986). البدایة و النهایة. بیروت: دار الفکر.
ابن هشام. (1383) سیرت رسول الله. ترجمه رفیعالدین اسحاق بن محمد همدانی (قاضی ابرقوه). ویرایش جعفر مدرسی صادقی. تهران: مرکز.
اشتهاردی، محمد. ( 1377). حضرت خدیجه اسطوره ایثار و مقاومت. تهران: مؤسسه انتشارات نبوی.
افراسیابپور، علی اکبر؛ ولیپور چهارده، فلور. (1391). «نقش زن در زندگی پیامبران الهی». فصلنامه زن و فرهنگ. سال چهارم. شماره چهاردهم. زمستان 1391. صص: 57-68.
آئینهوند، صادق. (1361). تاریخ زنان صدر اسلام. تهران: نشر جهاد دانشگاهی دانشگاه الزهرا.
بلاذری، احمد بن یحیی. (1417ق). أنساب الأشراف. جلد اول. بیروت: دارالفکر اسلامی.
بیهقی، ابوبکر. (1403ق). دلائل النبوه. بیروت: دارالمکتب العلمیه.
ترمذی، محمد بن عیسی. (بی تا). سنن الترمذی. قاهره: نشر محمد عبدالمحسن الکتبی.
جاحظ، عمرو بن بحر. (1411ق). رسائل. به تحقیق عبدالسلام هارون. بیروت: دارالجمیل.
جعفریان، رسول. (1387). تاریخ سیاسی اسلام، سیره رسول خدا. جلد اول. تهران: دلیل ما.
حلبی، علی بن ابراهیم. (1409ق). السیرة الحلبیة النبویة. بیجا: دارالمعرفه.
الحیدری، ابرار. (1399). «بررسی دعوت پیامبرs از سال هفتم تا دهم بعثت؛ محاصره شعب ابیطالب». تاریخنامه اسلام. سال دوم. شماره سوم. بهار و تابستان 1399. صص: 43-52.
ذهبی، محمد بن احمد.(1407ق). تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام: عهد الخلفاء الراشدین حوادث و وفیات. بیروت: دارالکتاب العربی.
زرگرینژاد، غلامحسین. (1384). تاریخ صدر اسلام (عصر نبوت). تهران: سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاهها (سمت).
سبحانی، جعفر. (1370). تاریخ اسلام. تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.
سبط بن جوزی، شمسالدین ابوالمظفر. (1418ق). تذکرة الخواص. قم: منشورات الشریف الرضی.
سید حسینزاده یزدی، سعید؛ شریفزاده، محمدجواد. (1395). «سیره پیامبر اکرم در مقابله با تهدیدهای اقتصادی». فصلنامه اقتصاد اسلامی. سال شانزدهم. شماره 62. تابستان 1395. صص: 5-30.
طبرسی، فضلبنحسن. (1417ق). اعلامالوری به اعلام الهدی. قم: آلالبیتb.
الطریحی، فخرالدین بن محمد. (1408ق). مجمعالبحرین و مطلعالنیرین. بیجا: مکتب نشر الثقافه الاسلامیه.
عالمی، سیدمحمدرضا. (1395). «بررسی تأثیر اموال حضرت خدیجهh در زندگی و رسالت پیامبرs». همایش صدف کوثر. دورة یک. صص: 233-250.
عاملی، جعفر مرتضی. (1411ق). الصحیح من سیرةالنبی الاعظم. بیروت: دارالسیره.
عمید، حسن. (1389). فرهنگ فارسی جیبی عمید. ویراستار: عزیزالله علیزاده. تهران: انتشارات راه رشد.
فاضل، جواد. (بیتا). معصوم سوم فاطمه الزهراh. تهران: مؤسسه علمی.
فیاض، علیاکبر. (1381). تاریخ اسلام. تهران: انتشارات دانشگاه تهران.
کاظمی، سید آصف. (1395). «تأثیر سیره و رفتار سیاسی حضرت خدیجه در شکلگیری و گسترش اسلام». سیره و سخن اهل بیتb. شماره دوم. پاییز و زمستان 1395. صص: 92-120.
کوفی، ابوالقاسم علی بن احمد. (1373). الاستغاثة فی بدع الثلاثة. تهران: اعلمی.
مجلسی، محمدباقر. (1423ق). بحارالأنوار الجامعة لدرر اخبار الائمة الاطهار. دارالتعارف للمطبوعات.
محمد بن محمد رفیع. (1306ق). تذکرة الخواتین(در شرح حال مشاهیر نسوان عالم از عرب و روم و هند و عجم از صدر اسلام تاکنون). هند: بی نا.
مسعودی علی بن الحسین. (1382). مروج الذهب. ج1. ترجمه ابوالقاسم پاینده. چاپ هفتم. تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی.
مطهری، مرتضی. (1386). مجموعه آثار. ج 17. تهران: صدرا.
یعقوبی، احمد بن ابییعقوب. (1371). تاریخ یعقوبی. ترجمه محمدابراهیم آیتی. تهران: انتشارات علمی و فرهنگی.
______________. (بیتا). تاریخ الیعقوبی. بیروت: دار الصادر.
منابع انگلیسی
Hussain, Naseeha S.,(2015) “Khadija and Aisha: A Study of Premodern and Modern Scholarly Portrayals”, Graduate College of the University of Illinois at Urbana‐Champaign.
