Investigating the Methods of Indirect Education of Religious Rituals from the Perspective of the Narrations of the Infallibles (as) With Emphasis on Promoting the Prayer
Document Type : Original Article
Authors
1
Graduate of Doctor of Quranic and Hadith Sciences, Professor of Qom Farhangian University
2
Master of Holy Quran University of Science and Education
Abstract
Indirect education is a type of education that, with the aim of reliability and dynamism of religious teachings in the existence of the trainee (children), transfers the propositions to the subconscious part of his mind, which is also approved by the Qur’an and the result is the cultivation of a dynamic and interested person in religion. This study, by considering the issue of “alteration, modernization and multiplicity” in education and by descriptive-analytical method and by using the Holy Qur’an and effective sources of the two sects, has investigated the role of indirect education in leading the trainee to the prayer. And it has been concluded that Allah Almighty and the leaders of Islam, in order to transmit and stabilize the religious teachings, one of which is the prayer, have used in addition to direct or indirect speech, ordered or instructed the trainee, also in an indirect way that relies on behavior, non-verbal methods and art. Following the example of this tradition shows the importance of using indirect methods in the family to lead children to prayer. This goal is achieved through various strategies such as the use of allegory and metaphor, indifference and inattention, respect for personality, loving behavior with the trainee, not imposing propositions, changing faces, plays and media, illustration, giving gifts, paying attention to behavioral dimensions, use of poetry, storytelling, etc.
Keywords
قرآن مجید. (1383). مترجم: حسین انصاریان، قم: اسوه.
ابن ابی الحدید، عبدالحمید بن هبة الله. (1404ق.) شرح نهج البلاغه. قم: مکتبة آیة الله المرعشی النجفی.
ابن بابویه، محمد بن علی. (1376). الامالی. تهران: کتابچی.
ابن حیون مغربی، نعمان بن محمد. (1385ق.) دعائم الاسلام و ذکر الحلال و الحرام و القضایا و الأحکام. محقق: فیضی آصف. قم: مؤسسة آل البیتb .
ابن شعبه حرانی، حسن بن محمد.(1404ق.) تحف العقول. قم: جامعه مدرسین.
ابن شهر آشوب مازندرانی، محمد بن علی.( 1379ق.) مناقب آل ابی طالبg . قم: علامه.
ابن فهد حلی، احمد بن محمد. (1407ق). عده الداعی و نجاح الساعی. تهران: دار الکتب الاسلامی.
ابن ماجه، محمد بن یزید. (بیتا). سنن ابن ماجه. تحقیق: محمد فؤاد عبدالباقی. قاهره: دار احیاء الکتب العربیه.
ابن منظور، محمد بن مکرم. (1414ق). لسان العرب. بیروت: دار صادر.
ابن هشام، ابومحمد عبدالملک. (1375). زندگانی محمدs . مترجم: سید هاشم رسولی محلاتی. قم: کتابچی.
اریکسون، میلتون. ( 1375). قصهدرمانی. مترجم: مهدی قراچه داغی. بی جا: نشر اوحدی.
اسماعیلی یزدی، عباس. ( 1385). فرهنگ تربیت. چاپ دوم. قم: مسجد مقدس جمکران.
اسمیت، ادوارد، و همکاران. (1388). زمینه روانشناسی هیلگارد. مترجمان: حسن رفیعی و محسن ارجمند. تهران: ارجمند.
اعرافی، علیرضا. (1396). فقه تربیتی. مهدی شکر الهی. قم: موسسه اشراق و عرفان.
_________. (1393). ضمیر ناخودآگاه در قرآن. سید تقی موسوی. قم: اشراق و عرفان.
بارون، رابرت و بیرن، دان و برنسکامب، نایلا.(1388). روانشناسی اجتماعی. مترجم: یوسف کریمی. تهران: روان.
باقری، خسرو. (1365). نقد و بررسی فنون تربیت کودک. مجله تربیت. شماره 7. صص: 36-39.
بستانی، محمود. (1371). اسلام و هنر. مترجم: حسین صابری. مشهد: بنیاد پژوهشهای اسلامی آستان قدس رضوی.
پوک، گرانت و نیوئل، داینا. (1392). مبانی تاریخ هنر. مترجم: مجید پروانه پور. تهران: ققنوس.
تمیمی آمدی، عبدالواحد بن محمد. (1410ق). غررالحکم و دررالکلم. قم: دار الکتاب الاسلامی.
حاجی دهآبادی، محمد علی. (1395). درآمدی بر نظام تربیتی اسلام. قم: مرکز بینالمللی ترجمه و نشر المصطفیs .
حجتی، سید محمد باقر. (1368). اسلام و تعلیم و تربیت. بی جا: دفتر نشر فرهنگ اسلامی.
حر عاملی، محمد بن حسن. (1409ق). وسائل الشیعه. قم: موسسة آل البیتg .
حکیمی، محمد رضا و حکیمی، محمد و حکیمی، علی. (1380). الحیاة. مترجم: احمد آرام. تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی.
حمیری، عبدالله بن جعفر. (1413ق). قرب الاسناد. قم: مؤسسة آل البیت.
خوش خبر، عباس. (1390). رازهای کودک من. تهران: آیدین.
دارمی، عبدالله بن بهرام. (بیتا). سنن الدارمی. دمشق: مطبعة الاعتدال.
داوری اردکانی، رضا. (1390). درباره تعلیم و تربیت در ایران. تهران: سخن.
داوودی، محمد. (1385). نقش معلم در تربیت دینی. قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه.
داوودی، محمد، و حسینی زاده، سید علی.(1396). سیره تربیتی پیامبرs و اهل بیتb . قم- تهران: پژوهشگاه حوزه و دانشگاه- سمت.
دهخدا، علی اکبر. (1377). لغت نامه. تهران: دانشگاه تهران.
دیلمی، حسن بن محمد. (1412ق). ارشاد القلوب الی الصواب. قم: الشریف الرضی.
رشیدپور، مجید. (1369). تربیت غیرمستقیم. مجله پیوند. شماره 135. صص: 12-15.
سادات، محمدعلی. (1388). راهنمای پدران و مادران. تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی.
سادیی، علی. (1381). بررسی عوامل مؤثر در ترغیب دانشآموزان به نماز. مجله نامه پژوهش. سال ششم. (1 و2). صص: 137-161.
شکریان، مریم. (1387). سیره تربیتی انبیاء در قرآن. مجله قرآنی کوثر. شماره 27. صص: 33-49.
شولتز، دوان. (1990م). نظریههای شخصیت. مترجمان: یوسف کریمی و همکاران. تهران: ارسباران.
صانعی، سید مهدی. (1375). پژوهشی در تعلیم و تربیت اسلامی. مشهد: دانشگاه فردوسی مشهد.
ضرابی، عبدالرضا. (1388). مجموعه مقالات تربیتی؛ تربیت دینی، اخلاقی و عاطفی. قم: موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره).
طبسی، محمد جواد. (1373). حقوق فرزندان در مکتب اهل بیتghadeer.org/Book b/443/69251.
طبرسی، حسن بن فضل. (1412ق). مکارم الاخلاق. قم: الشریف الرضی.
طوسی، محمد بن حسن. (1414ق). الامالی. قم: دار الثقافة.
علم الهدى، على بن حسین. (1998م). أمالی المرتضى. محقق: ابراهیم، محمد ابوالفضل. قاهره: دار الفکر العربی.
عیاشی، محمد بن مسعود. (1380ق). التفسیر. محقق: هاشم رسولی محلاتی. تهران: المطبعة العلمیة.
فیض کاشانى، ملّامحسن. (بی تا). محجّهالبیضاء فى تهذیب الاحیاء. چاپ دوم. قم: انتشارات اسلامى.
قائمیامیری، علی. (1383). خانواده و مسائل همسران. چاپ سیزدهم. تهران: امیری.
__________. (1370). پرورش مذهبى و اخلاقى کودکان. چاپ چهارم. تهران: امیرى.
قائمی مقدم، محمد رضا. (1391). روشهای تربیتی در قرآن. قم: پژوهشگاه حوزه و دانشگاهی با همکاری سمت.
قربانی، امیر. (1397). مجموعه مقالات سبک زندگی. تهران: موسسه فرهنگی هنری دین و معنویت آل یاسین.
قطب، محمد. (1375). روش تربیتی اسلام. مترجم: سید محمد مهدی جعفری. شیراز: دانشگاه شیراز.
قمی، علی بن ابراهیم. (1404ق). تفسیر القمی. قم: دار الکتاب.
کرول، نوئل. (1393). نظریههای معاصر هنر. مترجمان: میترا آریا و همکاران. بی جا: مدرسه اسلامی هنر.
کریمی، عبدالعظیم. (1375). «ملاحظاتی در تربیت دینی». مجله تربیت. شماره 107. صص: 49-55.
کلینی، محمد بن یعقوب. (1407ق). الکافی. تهران: دار الکتب الاسلامیه.
_____________. (1369). اصول الکافی. مترجم: سید جواد مصطفوی. تهران: کتابفروشی علمیه اسلامیه.
مازندرانی، محمد صالح بن احمد. (1382ق). شرح الکافی- الاصول و الروضة. تهران: المکتبة الاسلامیة.
متقى هندى، حسامالدین.(1409ق). کنزالعمّال فى سنن الاقوال و الافعال. بیروت: مؤسسة الرساله.
مجلسی، محمد باقر. (1403ق). بحار الانوار. بیروت: دار احیاء التراث العربی.
مصباح، معصومه. (1397). «نقش مادران مذهبی در ترغیب فرزندان به نماز». مجله معارف فقه علوی. سال چهارم(3). صص: 420-442.
مفید، محمد بن محمد. (1413ق). الاختصاص. محقق و مصحح: علی اکبر غفاری و محمود محرمی زرندی. قم: المؤتمر العالمی لالفیة الشیخ المفید.
موگهی، عبدالرحیم. (1380). «روشهای تربیت دینی». مجله مبلغان. شماره 18. صص: 43-49.
هیوود هرست، پل، و استنلی پیترز، ریچارد. (1389). منطق تربیت؛ تحلیل مفهوم تربیت از نگاه فلسفه تحلیلی. مترجم: فرهاد کریمی. تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی.
یارمحمدی، سمیه. (1390). «شیوههای ترغیب و جذب کودک به نماز با محوریت خانواده». مجلة طهورا. سال چهارم(11). صص: 43-76.
یزدی، سید عباس. (1378). چیستی هنر. تهران: مرکز پژوهشهای اسلامی نهاد- قطران.
P.H. Hirst and R.S. Peters (1989). The Logic of Education, London: Routledge.
