پس از صلح حدیبیه در سال ششم هجری، زمینه برای دعوت از ساکنان مناطق اطراف حجاز به اسلام فراهم شد. یکی از این مناطق، یمن در جنوب شبه‌جزیرۀ عربستان بود که در سال هشتم هجری برخی از اصحاب پیامبر(ص)، ازجمله امام علی(ع)، برای دعوت مردمان آن به اسلام، اعزام شدند. نحوۀ استقبال و پاسخ اهالی یمن به دعوت امام علی(ع)، با دیگر مبلغان تفاوت چشمگیری داشت. چرایی این مسئله، با تحلیل ویژگی‌های رفتاری و گفتاری امام علی(ع) در بُعد اجتماعی و سیاسی میسر خواهد بود که می‌تواند بر تغییر نگرش در تبلیغ اسلام مؤثر باشد. این امر به‌منظور معرفی الگویی شایسته برای جامعۀ معاصر ما که با جریان‌های مختلف دینی و اعتقادی روبه‌روست، ضرورت دارد. پژوهش حاضر با روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه‌بر منابع تاریخی انجام گرفته است. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد رویکرد تبلیغی امام علی(ع) در یمن، مبتنی بر عواملی ازجمله بیان حق‌منشانه در ابلاغ کلام الهی، شایستگی‌های معنوی مبلغ، مخاطب‌شناسی، به‌کارگیری قالبِ موعظۀ تمثیلی و توجه به جایگاه علمی و معنوی مخاطب بوده است. رویکرد منحصربه‌فرد ایشان، سبب ماندگاری نقش تشیع در حوادث صدر اسلام شد و الگویی ماندگار برای تبلیغ دینی ارائه داد.